De oudste bewoning van het eiland dateert waarschijnlijk uit de 8e of 9e eeuw.
Halverwege de 15e eeuw komt het eiland in het bezit van de familie Cammingha. Een Friese, adellijke, familie woonachtig te Leeuwarden. Zij bouwt op Ameland het “Camminghaslot” en bereiken dat het eiland als onafhankelijk staatje wordt erkend met een eigen wetgeving en rechtspraak.
In 1704 wordt het eiland verkocht aan Amalia van Anhalt-Dessau. Zij koopt het voor haar zoon Prins Johan Willem Friso en zo komt het eiland in het bezit van de Oranjes. In 1795 worden door Napoleon alle bezittingen van de Oranjes verbeurd verklaard en komt een einde aan deze zelfstandigheid. Na de Franse periode (1795-1814) wordt het eiland definitief als een "grietenij" bij de provincie Friesland gevoegd. Het Camminghaslot wordt in 1829 afgebroken.
Na een lange periode van welvaart tijdens de "gouden eeuwen" vanaf 1620 tot omstreeks 1800 door de handelsvaart naar het Oostzeegebied en landen als Portugal, Frankrijk en Spanje breekt na de Franse bezetting echter ook een periode van armoede aan.
Tijdens de bloeiperiode van de walvisvaart, ook Groenlandvaart genoemd, vanaf 1680 tot 1800 worden de houten woningen op Ameland door welvarende walvisvaarders vervangen door fraaie stenen huizen, zogenaamde "Commandeurswoningen".
Pas nadat in 1913 het westelijke deel wordt ingedijkt en in 1928 het oostelijke deel ontstaan nieuwe mogelijkheden voor ontwikkeling van de landbouw. Ook komt in deze periode voorzichtig een toeristische ontwikkeling op gang welke door de Tweede Wereldoorlog en de bezetting echter wreed wordt onderbroken.
Bij het uitbreken van de oorlog telde Ameland 1997 inwoners. Dit aantal was wel eens hoger geweest. Vooral in de bloeiperiode, tijdens de walvisvaart, waren er vermoedelijk meer bewoners. Een telling tijdens de Franse bezetting in 1796 kwam zelfs uit op 2939 inwoners. Hollum telde in 1810 1023 inwoners, Ballum 306, Nes 725 en Buren 83.
Tot 1880 is er sprake van een stijgend aantal inwoners. In 1880 zijn er 2353 inwoners. Daarna neemt het aantal inwoners snel af. In 1930 is het aantal gedaald naar 1929. In die tijd vestigen niet alleen veel zeelieden zich in havensteden als Amsterdam en Rotterdam maar ook trekken jonge meisjes weg om in Amsterdam te gaan werken als dienstbode.
Vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog stijgt het aantal inwoners o.a. doordat een flink aantal zeelieden afmonstert en zich op Ameland vestigt. Na de bevrijding verlaten veel van deze zeelieden met hun gezinnen weer het eiland om zich definitief in Amsterdam en omgeving te vestigen. Velen vinden werk in de scheepsbouw.
Bij het uitbreken van de oorlog telde Ameland 1997 inwoners. Dit aantal was wel eens hoger geweest. Vooral in de bloeiperiode, tijdens de walvisvaart, waren er vermoedelijk meer bewoners. Een telling tijdens de Franse bezetting in 1796 kwam zelfs uit op 2939 inwoners. Een, 14 jaar later gehouden, telling in 1810 komt echter uit op 2137. Een veel te groot verschil uiteraard. Hollum telde in 1810 1023 inwoners, Ballum 306, Nes 725 en Buren 83.
Pas in het midden van de 19e eeuw komen er betrouwbare cijfers. In 1840 wonen er 1004 mannen en 932 vrouwen op het eiland, totaal dus 1936. Tot 1880 is er sprake van een stijgend aantal inwoners. In 1880 zijn er 2353 inwoners. Daarna neemt het aantal inwoners snel af. In 1930 is het aantal gedaald naar 1929. In die tijd vestigen niet alleen veel zeelieden zich in havensteden als Amsterdam en Rotterdam maar ook trekken jonge meisjes weg om in Amsterdam te gaan werken als dienstbode.
